خوبیش اینه، اونقدری بزرگ شدم که بدونم حال بد موندنی نیست... اما بدیش هم اینه که بازم اونقدری بزرگ شدم که میدونم موندنی نبودن حال بد، لزوما به معنی حل شدنش نیست... گاهی موقتا فراموش میکنیم و دفعه بعد با شدت بیشتری درگیرش میشیم... و این چرخه باطل ادامه داره...
+ حس میکنم برای بلاگفا زیادی بزرگم و برای اینستاگرام زیادی بدبخت... برای واتساپ و تلگرامم خیلی زیادی تنهام...
_ پس دنیای واقعی؟ اونجا چی؟
+ اونجا یه روحم... یه شبه نادیدنی...
داری تلاش میکنی بهتر باشی و من اینو میبینم... سعی میکنم بهتر باشم... من میتونم... همیشه تونستم برای همه بهترین خودم باشم و برای تو هم میتونم... چقدر مسخره که اینطوری بار اومده باشی... که ۱۰۰ باشی برای کسایی که ۱۰۰ خودشونو برات نمیذارن... ولی زندگی حتی با همین حماقت های همیشگیش هم در جریانه... و چیزهایی هست توی وجود هر آدمی که قابل تغییر نیست...
+ شخصیت صفر یا صدی یعنی انقدر بی اهمیتی که نمیبینمت... ولی اگه دیدمت تمام تلاشمو برات میکنم... خوبه یا بد؟ نمیدونم... ولی همونقدر که دوستش ندارم، دوستش دارم...!!!