جایی برای باریدن

‌این روزها بیشتر از همیشه گریه میکنم... نمیدونم از شرایطه... یا تغییرات هورمونی... استرس خاصی ندارم... یا لااقل اونطوری که آدمها توی شبکه های مجازی رفتار میکنن، نمیکنم... مهربونترم... و جوری زندگی میکنم انگار هر روز، روز آخره... اما امیدوارم امیدوارم و امیدوارم... به حرف های رهبر و آرامشش اعتماد دارم... و خدا رو شکر میکنم که اعتماد دارم... زندگی با اعتقاد داشتن به یک نیروی برتر، خیلی قابل تحمل تره... و خیلی با معنی تر...